ஜப்பான் மக்கள் 1,200 ஆண்டுகள் வரை இறைச்சி சாப்பிடாமல் இருந்திருக்கிறார்கள்.
வரலாற்று நிகழ்வாக 1872-ல் ஜப்பான் பேரரசர் தனது சொந்த மேசையில் மாட்டிறைச்சியை உண்டு, செய்தித்தாள்களுக்கும் இதைத் தெரிவிக்கச் செய்து, அந்த விரதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார்.
இந்த விவகாரம் ஒரு விவசாயம் சார்ந்த ஒழுங்கு முறையாக முதலில் தொடங்கியது.
கி.பி. 675-ல் ஜப்பான் பேரரசர் டென்மு, மாடுகள், குதிரைகள், நாய்கள், குரங்குகள் மற்றும் கோழிகளை உண்பதைத் தடை செய்தார் .
அதுவும் வசந்த காலம் முதல் இலையுதிர் காலம் வரையிலான மாதங்களில், அதாவது நெல் பயிர் நிலத்தில் வளரும் மாதங்களில் மட்டுமே.
அந்தப் பருவத்தில் உழவு எருது மற்றும் சேவலுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கப்பட்டது.
மான் மற்றும் காட்டுப்பன்றி பற்றிக் குறிப்பிடப் படவில்லை.
பல நூற்றாண்டுகளாக, பௌத்தமும் ஷிண்டோ மதத்தின் இரத்தத்தைக் கண்டு அஞ்சும் தன்மையும், தொழிலாளர் சட்டத்தை இக்கட்டான நிலைக்கு மாற்றின.
புதிய சட்டத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு மக்கள் அதைச் சுற்றியே தாவர உணவுகளை உண்டனர்.
இந்தத் தடைக் காலத்தில் காட்டுப்பன்றி, மலைத் திமிங்கலம் என்று ரகசியமாக விற்கப்பட்டது.
மான் இறைச்சி மேப்பிள் என்றும், குதிரை இறைச்சி செர்ரி மலர் என்றும், காட்டுப்பன்றி பியோனி என்றும் அழைக்கப்பட்டன.
முயல்கள், பறவைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் வார்த்தையுடன் கணக்கிடப்பட்டன,
இன்றும் அவ்வாறே கணக்கிடப்படுகின்றன.

சக்திவாய்ந்தவர்கள் அதற்கு மருந்து என்று மறுபெயரிட்டனர்.
ஹிகோனின் பணக்கார பிரபுக்கள் மட்டும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மிசோவில் பதப்படுத்தப்பட்ட மாட்டிறைச்சியை ஷோகனுக்கு ஒரு டானிக்காக அனுப்பினர்.
நாட்டை ஆண்ட உயர் பதவி வகித்த ஆண்கள் சிறப்பு அனுமதியின் பேரில் இறைச்சியை உண்டனர்
அவர்களுக்குக் கீழிருந்த சாதாரண மக்கள் அரிசி, தினை மற்றும் ஊறுகாய்களை மட்டுமே உண்டனர்.
இந்த உணவுப் பழக்கத்தின் ஆதாரம் பழங்காலக் கல்லறைகளில் தெரிகிறது.
அந்தத் தடையின் காரணமாக, ஜப்பானிய எலும்புக்கூடுகள் நூற்றாண்டுக்கு நூற்றாண்டு குட்டையாகிக்கொண்டே போகின்றன.
அதன் முடிவில், எடோ நகரவாசிகள், இதுவரை அளவிடப்பட்ட ஜப்பானியர்களிலேயே மிகவும் சிறியவர்களாக இருந்தனர்.
அந்தத் தடை வேறொன்றையும் விளைவித்தது.
இறந்த காளையின் தோலை உரித்து, சாமுராய்களின் கவசத்திற்காகத் தோலைப் பதப்படுத்தும் வேலையை இன்னமும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
அந்தக் குடும்பங்கள் தீட்டுப்பட்டவர்களாக அறிவிக்கப் பட்டனர்.
அவர்கள் பரம்பரையாக ஒதுக்கப்பட்டவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர்
தனித்தனி குக்கிராமங்களில் குடியமர்த்தப்பட்டனர்,
வரைபடங்களிலிருந்து நீக்கப்பட்டனர்,

மேலும் ‘மிகுந்த அழுக்கு’ என்று பொருள்படும் ஒரு பெயர் அவர்களுக்குச் சூட்டப்பட்டது.
1871-ல் அவர்களின் சட்டப்பூர்வ அந்தஸ்து ஒழிக்கப்பட்டது.
ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும், அவர்களின் சந்ததியினர் வேலைகளிலிருந்தும் திருமணங்களிலிருந்தும் வடிகட்டப்பட்டு வெளியேற்றப்பட்டனர்.
விலங்குகளை உண்ணாத ஒரு நாடு, அவற்றைக் கையாள்வதற்காகத் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்ற ஒரு வர்க்கத்தை உருவாக்கியிருந்தது.
பின்னர் வெளிநாட்டினர் வந்தனர்.
1853-ல் பெர்ரியின் மாலுமிகள், அவர்களைச் சந்திக்க அனுப்பப்பட்ட அதிகாரிகளை விட ஒரு தலை உயரமாக நின்றனர்.
முதல் அமெரிக்கத் தூதர் மாட்டிறைச்சியைக் கோரினார், அதற்காக ஒரு கோயில் வளாகத்தில் அவருக்காக ஒரு பசு கொல்லப்பட்டது.
பின்னர் பரிகாரமாக டோக்கியோவின் கசாப்புக் கடைக்காரர்கள் அந்த இடத்தில் ஒரு நினைவுச்சின்னத்தை எழுப்பினர்.
ஜப்பானின் சீர்திருத்தவாதிகள் அந்தப் பார்வையாளர்களைப் பார்த்து, “இந்த மக்கள் நம்மை விடப் பெரியவர்கள், அவர்கள் இறைச்சி உண்கிறார்கள்” என்ற முடிவுக்கு கடைசியாக வந்தனர்.
ஒரு வலிமையான இராணுவத்தை உருவாக்க விரும்பிய அரசாங்கம் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டது.
ஒரு வழியாக 1872 ஜனவரி 24 அன்று, பேரரசர் மாட்டிறைச்சி உண்டார். பிரச்சனை ஓயவில்லை
ஒரு மாதம் கழித்து, வெள்ளை அங்கி அணிந்த பத்து மலைவாழ் துறவிகள், தடையை மீண்டும் கொண்டுவரக் கோரி அரண்மனை வாயிலை முற்றுகையிட்டனர்;
காவலர்கள் அவர்களில் நால்வரைக் கொன்றனர்.
வேறு யாரும் நீண்ட காலம் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் டோக்கியோவில் நூற்றுக்கணக்கான மாட்டிறைச்சி உணவகங்கள் தோன்றின.
மேலும், அவற்றில் சாப்பிட மறுப்பவர்களை ‘கிராமத்தான்’ என்று கேலி செய்யும் ஒரு நையாண்டிப் புத்தகம் அதிகம் விற்பனையானது.
அந்தப் பத்தாண்டுகளிலிருந்து, இராணுவம் ஒவ்வொரு கட்டாய இராணுவச் சேவை வீரரின் உயரத்தை அளந்தது
ராணுவ வீரர்களின் உயரங்கள் கிட்டத்தட்ட இடைவிடாமல் உயர்ந்தன.
இன்று ஒரு ஜப்பானியர், எடோவில் இருந்த தனது மூதாதையரை விட சுமார் ஐந்து அங்குலம் உயரமாக நிற்கிறார்.
இப்போடு ஜப்பானீஸ் ரெஸ்டாரண்டுகளில் நாம் சாப்பிடும் ஒவ்வொரு உணவும் அந்த நாளுக்குப் பிறகே உருவானது.
சுகியாகி, டோன்கட்சு, மாட்டிறைச்சிக் கிண்ணம், கறி சாதம், பன்றி எலும்பு ராமென், வாக்யூ என எல்லா ஜப்பான் ஸ்பெஷல் ஐட்டங்களும் 1872 க்குப் பிறகு உருவாக்கப் பட்டவை.
உலகத்தில் இதுவரை நடத்தப்பட்டதிலேயே மிக நீண்ட உணவுமுறைச் சோதனையாக இது இருந்தது;
ஒரே தேசத்தின் மீது பன்னிரண்டு நூற்றாண்டுகள் உணவுக் கட்டுப்பாடு நடை முறைப் படுத்தப்பட்டது.
இந்தத் தடை தன் குடிமக்களுக்கு ஏற்படுத்திய பாதிப்பை 1200 ஆண்டுகள் கழித்து கண்டறிந்த ஒரு பேரரசர் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார்.
ஜப்பானிலும் 23ம் புலிகேசிகள் இருந்துள்ளார்கள் என்பது நமக்கும் ஓர் ஆறுதலான வரலாற்று சிறப்பு
சென்னை வாசி
