நேபாள பேரழிவு சொல்லும் பாடம்: சுற்றுலாச் சட்டம் தேவை என்ன?

சுற்றுலா என்பது இன்று வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டும் இல்லை. அது ஒரு மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு, உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரம், கலாச்சாரப் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றோடு நேரடியாக இணைந்திருக்கும் மிகப்பெரிய துறையாக மாறியுள்ளது. அதே நேரத்தில், சுற்றுலாத் தலங்களில் ஏற்படும் இயற்கைப் பேரிடர்கள், கூட்ட நெரிசல், பாதுகாப்புக் குறைபாடுகள், அனுமதியற்ற சாகச நடவடிக்கைகள் போன்றவை சுற்றுலாப் பயணிகளின் உயிருக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

நேபாளத்தில் அவ்வப்போது ஏற்படும் நிலநடுக்கம், நிலச்சரிவு, வெள்ளம், பனிச்சரிவு உள்ளிட்ட பேரிடர்கள், இயற்கை பேரழிவுகளுக்கு அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடிய சுற்றுலா நாடுகளில் பாதுகாப்பு விதிமுறைகள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உலகுக்கு நினைவூட்டுகின்றன. இத்தகைய சம்பவங்கள் தமிழ்நாட்டிற்கும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகின்றன:

“தமிழ்நாட்டில் சுற்றுலாப் பயணிகளின் பாதுகாப்பை ஒருங்கிணைத்து உறுதி செய்யும் தனிச்சுற்றுலா சட்டம் இருக்கிறதா? இல்லையெனில், அது ஏன் உடனடியாக தேவை?”

தமிழ்நாடு – சுற்றுலா :

தமிழ்நாடு கோயில்கள், கடற்கரைகள், மலைப்பகுதிகள், நீர்வீழ்ச்சிகள், வனப்பகுதிகள், வரலாற்றுச் சின்னங்கள், பாரம்பரியக் கட்டிடங்கள், மருத்துவச் சுற்றுலா, ஆன்மிகச் சுற்றுலா, கிராமப்புறச் சுற்றுலா என பல்வேறு வகையான சுற்றுலா வளங்களைக் கொண்டுள்ளது.

சென்னை, மாமல்லபுரம், ஊட்டி, கொடைக்கானல், வால்பாறை, ஏற்காடு, மேகமலை, கன்னியாகுமரி, ராமேஸ்வரம், மதுரை, தஞ்சாவூர் உள்ளிட்ட இடங்களுக்கு ஆண்டுதோறும் ஏராளமான சுற்றுலாப் பயணிகள் செல்கின்றனர்.

இதனால் ஹோட்டல்கள், உணவகங்கள், போக்குவரத்து, சிறு வணிகங்கள், வழிகாட்டிகள், கைவினைப் பொருட்கள், உள்ளூர் விவசாயப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட பல துறைகளும் பயனடைகின்றன.

ஆனால் சுற்றுலா வளர்ச்சி என்பது பயணிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதோடு முடிந்துவிடக் கூடாது. பாதுகாப்பான சுற்றுலா, பொறுப்பான சுற்றுலா, சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்த சுற்றுலா ஆகியவை அதனுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.

“சுற்றுலா சட்டம்” என்றால் என்ன?

ஒரு தனிச்சுற்றுலா சட்டம் என்பது சுற்றுலா வளர்ச்சியை மட்டும் கட்டுப்படுத்தும் சட்டமாக இருக்கக் கூடாது. சுற்றுலாப் பயணிகளின் உரிமைகள், பாதுகாப்பு, சுற்றுலா நிறுவனங்களின் பொறுப்புகள், வழிகாட்டிகளின் தகுதி, சாகச சுற்றுலா நடவடிக்கைகளின் பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, அவசரகால நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் சட்டமாக இருக்க வேண்டும்.

தற்போது சுற்றுலாவைச் சார்ந்த பல நடவடிக்கைகள் வெவ்வேறு துறைகளின் சட்டங்கள், விதிமுறைகள் மற்றும் அனுமதிகளின் கீழ் இயங்குகின்றன. உதாரணமாக, வனப்பகுதிகள் வனத்துறையின் கட்டுப்பாட்டிலும், கடல்சார் நடவடிக்கைகள் சம்பந்தப்பட்ட விதிமுறைகளின் கீழும், கட்டிடங்கள் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் கட்டுப்பாட்டிலும் இருக்கலாம்.

இந்தப் பல்வேறு நிர்வாக அமைப்புகளுக்கு இடையே ஒருங்கிணைப்பு இல்லாதபோது, அவசரநேரத்தில் பொறுப்பு யாருக்கு என்பது போன்ற கேள்விகள் எழலாம்.

அதனால்தான் ஒருங்கிணைந்த சுற்றுலா பாதுகாப்புச் சட்டம் குறித்த விவாதம் முக்கியமாகிறது.

நேபாள பேரழிவு தரும் எச்சரிக்கை

நேபாளம் இயற்கை பேரிடர்களுக்கு மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நாடுகளில் ஒன்றாகும். குறிப்பாக இமயமலைப் பகுதிகளில் நிலச்சரிவு, பனிச்சரிவு, நிலநடுக்கம், திடீர் வெள்ளம் போன்றவை சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு பெரும் ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

ஒரு சுற்றுலாப் பயணி ஒரு நாட்டின் இயற்கை வளத்தை அனுபவிக்கச் செல்லும்போது, அந்தப் பகுதியில் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துகள் குறித்து அவருக்கு முன்கூட்டியே தகவல் கிடைக்க வேண்டும். அவசரநிலையில் எங்கு செல்ல வேண்டும், யாரைத் தொடர்புகொள்ள வேண்டும், அருகிலுள்ள மருத்துவமனை எங்கே உள்ளது, மீட்பு வசதி எவ்வாறு கிடைக்கும் என்பதெல்லாம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் பாடம் தமிழ்நாட்டிற்கும் பொருந்தும்.

மலைப்பகுதிகளும் ஆபத்துகளும்

தமிழ்நாட்டின் மலைப்பகுதிகள் சுற்றுலாப் பயணிகளின் முக்கிய ஈர்ப்பாக உள்ளன. ஆனால் கனமழை பெய்யும் காலங்களில் நிலச்சரிவு, மரங்கள் விழுதல், சாலைகள் துண்டிக்கப்படுதல், திடீர் வெள்ளம் போன்ற அபாயங்கள் ஏற்படலாம்.

கொடைக்கானல், ஊட்டி, வால்பாறை, மேகமலை போன்ற பகுதிகளில் பருவநிலை மாற்றத்தால் மழைப்பொழிவு மாறுபடுவதும் புதிய சவால்களை உருவாக்குகிறது.

இதுபோன்ற இடங்களில் சுற்றுலாப் பயணிகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் கணக்கிடுவது போதாது. அந்த நாளின் வானிலை, சாலையின் நிலை, நிலச்சரிவு அபாயம், தங்குமிடங்களின் பாதுகாப்பு, அவசர மருத்துவ வசதி போன்றவற்றையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

சாகச சுற்றுலா

இன்று இளைஞர்களிடையே trekking, camping, rock climbing, kayaking, paragliding போன்ற சாகச சுற்றுலா நடவடிக்கைகள் பிரபலமாகி வருகின்றன.

இவை சரியான பயிற்சி மற்றும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளுடன் நடத்தப்பட்டால் சிறந்த அனுபவத்தை வழங்கும். ஆனால் அனுபவமற்றவர்கள் அல்லது போதிய பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் இல்லாமல் இத்தகைய நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டால் உயிரிழப்பு ஏற்படலாம்.

எனவே எதிர்கால சுற்றுலா சட்டத்தில்:

• சாகச சுற்றுலா நிறுவனங்களுக்கு கட்டாயப் பதிவு;
• பயிற்சி பெற்ற வழிகாட்டிகள்;
• பாதுகாப்பு உபகரணங்களுக்கான தரநிலைகள்;
• காப்பீடு;
• வானிலை அடிப்படையிலான நடவடிக்கை நிறுத்தும் நடைமுறை;
• அவசரகால மீட்புத் திட்டம்;
• பயணிகளுக்கான பாதுகாப்பு விளக்கக் கூட்டம்

ஆகியவை கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்.

பயணிகளின் உரிமைகள்

ஒரு சுற்றுலாப் பயணி பணம் செலுத்தி ஒரு சேவையைப் பெறும்போது, அவருக்கு சில அடிப்படை உரிமைகள் இருக்க வேண்டும்.

சேவையின் உண்மையான விலை, பாதுகாப்பு விதிகள், தங்குமிடத்தின் தரம், பயணத் திட்டம், ரத்து விதிமுறைகள், காப்பீடு உள்ளிட்ட தகவல்கள் தெளிவாக வழங்கப்பட வேண்டும்.

தவறான விளம்பரம், அதிக கட்டணம், போலியான சுற்றுலா நிறுவனங்கள், தரமற்ற தங்குமிடங்கள், பாதுகாப்பற்ற போக்குவரத்து போன்றவற்றிலிருந்து பயணிகளைப் பாதுகாக்கும் வலுவான புகார் தீர்வு அமைப்பு அவசியம்.

சுற்றுலா வளர்ச்சி என்பது சுற்றுலாப் பயணிகளுக்காக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. சுற்றுலாத் தலங்களில் வசிக்கும் உள்ளூர் மக்களும் அதன் பயனாளிகளாக இருக்க வேண்டும்.

உள்ளூர் இளைஞர்களுக்கு சுற்றுலா வழிகாட்டி பயிற்சி, முதலுதவி பயிற்சி, பேரிடர் மீட்பு பயிற்சி, மொழிப் பயிற்சி போன்றவற்றை வழங்கலாம்.

இதன் மூலம் வேலைவாய்ப்பும் உருவாகும்; அவசரநேரத்தில் உள்ளூர் மக்கள் முதல் நிலை மீட்பாளர்களாகவும் செயல்பட முடியும்.

சுற்றுலாப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும்போது பிளாஸ்டிக் கழிவு, நீர் பற்றாக்குறை, வாகன நெரிசல், காடுகளில் மனித ஊடுருவல் போன்ற பிரச்சினைகளும் அதிகரிக்கலாம்.

எனவே சுற்றுலா சட்டம் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பையும் உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும்.

சுற்றுலாத் தலங்களின் தாங்கும் திறன் (carrying capacity) கணக்கிடப்பட்டு, அதற்கேற்ப பயணிகளின் எண்ணிக்கை கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

“அதிகமான சுற்றுலாப் பயணிகள் = அதிகமான வருமானம்” என்ற அணுகுமுறைக்கு பதிலாக, “நிலையான சுற்றுலா = நீண்டகால பொருளாதார வளர்ச்சி” என்ற அணுகுமுறை தேவை.

தமிழ்நாட்டில் சுற்றுலா, வனம், காவல், தீயணைப்பு, சுகாதாரம், நெடுஞ்சாலை, உள்ளாட்சி, பேரிடர் மேலாண்மை உள்ளிட்ட துறைகள் இணைந்து செயல்படும் ஒரு நிரந்தர சுற்றுலா பாதுகாப்பு அமைப்பு உருவாக்கப்படலாம்.

ஒவ்வொரு முக்கிய சுற்றுலாத் தலத்திற்கும்:

Risk Map – Emergency Plan – Rescue Team – Medical Support – Communication System என்ற ஐந்து அடிப்படை அம்சங்கள் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். மொபைல் செயலி அல்லது ஒருங்கிணைந்த இணைய தளம் மூலம் வானிலை எச்சரிக்கை, சாலை நிலை, சுற்றுலாத் தலத்தின் திறப்பு/மூடல், அவசர எண்கள், மருத்துவ வசதிகள் போன்ற தகவல்களை உடனுக்குடன் வழங்கலாம்.

சட்டம் மட்டும் போதாது

ஒரு சட்டத்தை உருவாக்குவது முதல் படி மட்டுமே. அதைச் செயல்படுத்துவதுதான் மிகப்பெரிய சவால்.

சுற்றுலா நிறுவனங்களின் தொடர்ச்சியான ஆய்வு, பாதுகாப்பு விதிமுறைகளை மீறுபவர்களுக்கு அபராதம், உரிமம் ரத்து செய்தல், போலி நிறுவனங்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை ஆகியவை உறுதியானதாக இருக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், சிறு சுற்றுலா தொழில்முனைவோருக்கு பாதுகாப்புத் தரநிலைகளைப் பின்பற்ற அரசு தொழில்நுட்ப மற்றும் நிதி உதவியும் வழங்க வேண்டும்.

காலநிலை மாற்றம், தீவிர மழை, திடீர் வெள்ளம், வெப்ப அலை, நிலச்சரிவு போன்ற நிகழ்வுகள் உலகின் பல பகுதிகளில் அதிக கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன.

சுற்றுலா துறையும் வேகமாக டிஜிட்டல் மயமாகி வருகிறது. ஒருவர் ஒரு சமூக ஊடகப் பதிவைப் பார்த்து மறுநாளே ஒரு தொலைதூர சுற்றுலாத் தலத்திற்குச் செல்லக்கூடிய சூழல் உருவாகியுள்ளது.

இதனால் அரசு அதிகாரிகளுக்கு முன்கூட்டியே கண்காணிப்பது சவாலாகிறது.

எனவே எதிர்கால சுற்றுலா கொள்கை “பேரிடர் ஏற்பட்ட பிறகு மீட்பது” என்பதிலிருந்து “பேரிடர் ஏற்படும் முன்பே ஆபத்தை குறைப்பது” என்ற அணுகுமுறைக்கு மாற வேண்டும்.

நேபாளம் போன்ற இயற்கை பேரிடர் அபாயம் கொண்ட பகுதிகளில் நிகழும் சம்பவங்கள், சுற்றுலா என்பது மகிழ்ச்சியுடன் மட்டும் தொடர்புடைய துறை அல்ல என்பதை நினைவூட்டுகின்றன. ஒவ்வொரு சுற்றுலாப் பயணியின் பின்னாலும் ஒரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கை இருக்கிறது.

தமிழ்நாடு சுற்றுலாவில் மிகப்பெரிய வளர்ச்சி வாய்ப்பைக் கொண்ட மாநிலம். ஆனால் அந்த வளர்ச்சி பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல், உள்ளூர் மக்களின் நலன் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.

தமிழ்நாட்டுக்கு தனித்த “சுற்றுலா பாதுகாப்பு மற்றும் நிலையான சுற்றுலா சட்டம்” தேவைப்படுகிறதா என்ற கேள்விக்கு, இன்றைய சூழலில் தீவிரமான கொள்கை விவாதம் அவசியம்.

அந்தச் சட்டம் சுற்றுலா நிறுவனங்களை மட்டும் கட்டுப்படுத்தும் சட்டமாக அல்லாமல், சுற்றுலாப் பயணிகளின் உரிமைகள், உயிர் பாதுகாப்பு, பேரிடர் மேலாண்மை, சாகச சுற்றுலா, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் பொறுப்பான சுற்றுலா ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும் சட்டமாக இருக்க வேண்டும்.

நேபாளத்தின் பேரழிவு ஒரு தொலைதூர நாட்டின் சம்பவமாக மட்டும் பார்க்கப்படக் கூடாது. அது தமிழ்நாட்டின் சுற்றுலா எதிர்காலத்திற்கான எச்சரிக்கை மணியாக பார்க்கப்பட வேண்டும்.

இன்று பாதுகாப்புக்கான சட்டத்தை உருவாக்குவது செலவாகத் தோன்றலாம். ஆனால் நாளை ஒரு பேரழிவுக்குப் பிறகு உயிர்களையும் நம்பிக்கையையும் மீட்டெடுப்பதற்கான செலவு அளவிட முடியாததாக இருக்கும்.

சுற்றுலா வளரட்டும்; ஆனால் பாதுகாப்புடன் வளரட்டும்.
பயணம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும்; அது உயிருக்கு ஆபத்தாக மாறாதிருகக்க வேண்டும்.. !

ஷகஸ்ரா என்பவர் தனது முகநூல் பதிவில்,  ‘’இப்ப விபத்து நடந்த இந்த கைலாஷ் யாத்திரையில் இது சீனா சம்பந்தப்பட்டது. இந்த பயணிகள் எல்லோரும் டிராவல்ஸ் இன்சூரன்ஸும் மெடிக்கல் இன்சூரன்ஸும் எடுத்திருப்பார்கள். ஆனால் மற்ற எந்த ட்ராவல் ஏஜெண்டும் இன்சூரன்ஸ்,மெடிக்கல் இன்சூரன்ஸ் கேட்கப்போவதில்லை. அதிகமாக யாரும் எடுப்பதில்லை.