தமிழ்நாட்டின் கீழடி மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கொட்டிப்புரோல் ஆகிய இரண்டு முக்கியத் தொல்லியல் தளங்களில் கிடைத்த மண்பாண்டத் துண்டுகள், தென்னிந்திய மக்களின் பழங்கால உணவுப் பழக்கங்கள் குறித்த முக்கியமான வேதியியல் ஆதாரங்களை வழங்கியுள்ளன.
கி.மு. 600 முதல் கி.மு. 100 வரையிலான காலகட்டத்தில், தென்னிந்திய மக்கள் பசும்பால் மற்றும் நிலக்கடலை போன்ற தாவர உணவுகளை உட்கொண்டிருக்கலாம் என்பதை இந்த ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, பசும்பாலைப் பயன்படுத்தியதைக் குறிக்கும் குறிப்பிட்ட உயிர்வேதியியல் அடையாளங்கள் தென்னிந்தியாவில் இதற்கு முன்பு நேரடியாகப் பதிவு செய்யப்படவில்லை. இதற்கு முந்தைய மூலக்கூறு ஆய்வுகள் பெரும்பாலும் வடஇந்தியப் பகுதிகளையும் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தன.
தற்போதைய ஆய்வு, வரலாற்றுக்கு முந்தைய தென்னிந்தியாவில் கிடைத்த தொல்லியல் பொருட்களிலிருந்து பசும்பால் பயன்பாட்டுக்கான நேரடி வேதியியல் ஆதாரத்தைப் பெற்றுள்ளதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.
இந்த ஆய்வு npj Heritage Science என்ற நேச்சர் பதிப்பகத்தின் ஆய்விதழில் அக்டோபர் 29 அன்று வெளியிடப்பட்டது. ஏழு ஆய்வாளர்கள் இணைந்து மேற்கொண்ட இந்த ஆய்வு, குறைந்தது நான்கு ஆண்டுகால ஆராய்ச்சியின் விளைவாகும்.
சமைக்கும்போது உணவிலிருந்து வெளியாகும் கொழுப்பு மூலக்கூறுகள் சுடப்படாத களிமண் மண்பாண்டங்களின் நுண்துளைகளில் சிக்கிக்கொள்ளலாம் என்று விளக்கியுள்ளனர். களிமண்ணுடன் பிணையும் இந்த மூலக்கூறுகள், நீர் மற்றும் நுண்ணுயிரிகளிடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுவதால், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வரை நிலைத்திருக்கக்கூடும். இத்தகைய மூலக்கூறுகள் பழங்கால உணவுப் பழக்கங்களை வெளிப்படுத்தும் வேதியியல் தடயங்களாகச் செயல்படுகின்றன.
நிலக்கடலைப் பயன்பாட்டிற்கும் ஆதாரம்!
கீழடியில் கிடைத்த இரண்டு மண்பாண்டத் துண்டுகளிலும், கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தைச் சேர்ந்த மற்ற இரண்டு துண்டுகளிலும் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. நவீன நிலக்கடலையுடன் ஒப்பிட்டபோது, மண்பாண்டங்களில் கண்டறியப்பட்ட சில வேதியியல் அடையாளங்கள் நிலக்கடலையில் உள்ள வேதிப்பொருட்களுடன் ஒத்திருந்தன.
பசும்பால் பயன்பாடு எவ்வாறு உறுதிப்படுத்தப்பட்டது?
கீழடி மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத் தொல்லியல் மாதிரிகளில் ஆறு வகையான பசும்பால் உயிர்வேதியியல் அடையாளங்களை ஆய்வுக் குழு கண்டறிந்தது. இரண்டு தளங்களிலும் கிடைத்த விலங்குகளின் எலும்பு எச்சங்களில் பெரும்பாலானவை Bos indicus எனப்படும் இந்திய நாட்டுமாட்டினத்தைச் சேர்ந்தவை.
இதன் அடிப்படையில், பழங்காலச் சமூகங்கள் வேளாண்மை, கால்நடை வளர்ப்பு மற்றும் பால் கறக்கும் நடைமுறைகளைச் சார்ந்திருந்திருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
இருப்பினும், ஆய்வு செய்யப்பட்ட நான்கு மண்பாண்டத் துண்டுகளின் முடிவுகளை மட்டுமே கொண்டு, அக்கால மக்களின் ஒட்டுமொத்த உணவுப் பழக்கத்தையும் உறுதியாகத் தீர்மானிக்க முடியாது என ஆய்வாளர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.
ஆய்வின் தலைப்பு: Biomolecular evidence of early dairying and plant processing in 600 BCE–100 BCE South India.
தொல்லியல் ஆய்வில் கரிம எச்சுப் பகுப்பாய்வு (Organic Residue Analysis – ORA) என்பது முக்கியமான ஆய்வு முறையாகும். இது பண்டைய சமூகங்களின் உணவுப் பழக்கங்கள், சமையல் மரபுகள் மற்றும் வணிகத் தொடர்புகள் குறித்து மூலக்கூறு அளவிலான நேரடித் தகவல்களை வழங்குகிறது.
இருப்பினும், வழக்கமாகப் பயன்படுத்தப்படும் வாயு நிறப்பிரிகை–நிறமாலை அளவியல் (GC-MS) முறையால் சிக்கலான, அதிக மூலக்கூறு எடையைக் கொண்ட உணவுக் குறியீடுகளைக் கண்டறிவது பெரும்பாலும் சிரமமாக உள்ளது.
இந்த ஆய்வில், தென்னிந்தியாவின் கீழடியில் (கி.மு. ஆறாம் நூற்றாண்டு முதல் இரண்டாம் நூற்றாண்டு வரை) மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கொட்டிப்புரோலில் (கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு முதல் முதல் நூற்றாண்டு வரை) கிடைத்த மெருகூட்டப்படாத மண்பாண்டத் துண்டுகளில் உள்ள எச்சுகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டன. இதற்காக, அதிநவீன திரவ நிறப்பிரிகை–இரட்டை நிறமாலை அளவியல் (UPLC-Q-ToF-MS/MS) மற்றும் மாதிரிகளைச் சேதப்படுத்தாத எக்ஸ்-கதிர் நுண் கணினிமயத் தோற்றவியல் (X-ray micro-computed tomography) ஆகிய தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
ஆய்வில் பல்வேறு கரிம மூலக்கூறுகளின் கலவை கண்டறியப்பட்டது. குறிப்பாக, தொல்லியல் ஆய்வுச் சூழலில் இதற்கு முன்பு பதிவாகாத நேரியல் A-வகை புரோசியானிடின் டெட்ராமர் (Linear A-type procyanidin tetramer) கண்டறியப்பட்டது. இது தாவர உணவுகளை நுட்பமான முறையில் பதப்படுத்தியதற்கான சான்றாகக் கருதப்படுகிறது.
அதே நேரத்தில், விலங்கியல் தொல்லியல் ஆதாரங்களுடன் ஒத்துப்போகும் தனித்துவமான கொழுப்பு மூலக்கூறு அமைப்புகளும் கண்டறியப்பட்டன. இவை பசும்பால் உட்கொள்ளப்பட்டதற்கான சான்றுகளை வழங்குகின்றன.
முடிவாக, இந்த உயர் துல்லியமான வேதியியல் ஆய்வு முடிவுகள், வரலாற்றுக்கு முந்தைய தென்னிந்திய மக்களின் சமையல் மற்றும் உணவுப் பழக்கங்களுக்கு நேரடி மூலக்கூறு அளவிலான ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன. மேலும், காலப்போக்கில் சிதைந்த தொல்லியல் எச்சுகளை ஆய்வு செய்வதற்கான புதிய அறிவியல் முறைகளின் பயன்பாட்டையும் விரிவுபடுத்துகின்றன.
இந்த ஏழு பேரும் யார்?
1. பிரகாஷ் வேலம்பட்டி செல்வராஜ் (Prakash Velampatti Selvaraj)
வேலூர் விஐடி (VIT) பல்கலைக்கழகத்தின் மேம்பட்ட அறிவியல் பள்ளி, வேதியியல் துறையில் ஆய்வாளர். இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் முதல் ஆசிரியர்; CSIR மூத்த ஆராய்ச்சி உதவித்தொகை பெற்றவர்.
2. மணிவண்ணன் கொக்கர்ணேஸ்வரன் (Manivannan Kokarneswaran)
இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையின் (ASI) அறிவியல் பிரிவுடன் தொடர்புடைய ஆய்வாளர். வேதியியல் ஆய்விலும் தொல்லியல் பொருட்களின் அறிவியல் பகுப்பாய்விலும் பங்களித்துள்ளார்.
3. தென்னரசன் அசோகன் (Thennarasan Ashokan)
விஐடி பல்கலைக்கழகத்தின் மேம்பட்ட அறிவியல் பள்ளி, வேதியியல் துறையைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்.
4. தீபா சதீஷ் என். (Deepa Sathish N)
கோயம்புத்தூர், பீளமேட்டில் உள்ள பி.எஸ்.ஜி.ஆர். கிருஷ்ணம்மாள் மகளிர் கல்லூரியின் உணவுப் பதப்படுத்துதல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் மேலாண்மைத் துறையைச் சேர்ந்தவர்.
5. ஸ்ரீலட்சுமி டி. (Sreelakshmi T)
இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையின் மேற்கு மண்டலத்துடன் தொடர்புடைய ஆய்வாளர்
6. சிவானந்தம் ராமலிங்கம் (Sivanantham Ramalingam)
தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறையைச் சேர்ந்தவர். தொல்லியல் ஆய்வுப் பணிகளுடன் தொடர்புடைய ஆய்வாளர்.
7. விஜயானந்த் சந்திரசேகரன் (Vijayanand Chandrasekaran)
விஐடி பல்கலைக்கழகத்தின் வேதியியல் துறையைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர். இந்த ஆய்வின் தொடர்பு ஆசிரியர் (Corresponding Author); ஆய்வுக் குழுவின் முக்கிய அறிவியல் வழிகாட்டிகளில் ஒருவர்.
முழு ஆய்வறிக்கை படிக்க https://www.nature.com/