ஆயுர் வேதத்தில் நாடி வைத்தியம் பிறந்த கதை..!

நாம் கோட்டக்கல் போன்ற ஆயுர்வேத மருத்துவரிடம் போனால் அவர் முதலில் உங்கள் மணிக்கட்டைப் பிடித்து நாடியைப் பரிசோதிப்பார்.

அலோபதியில் ஸ்டெதஸ் கோப் செய்யும் வேலைகளை , ஆயுர்வேதத்தில் நாடிப் பரிசோதனை செய்கிறது.

ஆனால் 2600 ஆண்டுகள் முன் வாழ்ந்த ஆயுர் வேத மருத்துவத்தின் தந்தை சரகர் ஒருபோதும் நாடி பிடித்து பார்த்தது இல்லை.

சுஷ்ருதர், வாக்படர் இருவரும் ஒருபோதும் நாடி பிடித்து வைத்தியம் செய்ததில்லை.

நாடிப் பரிசோதனை, இன்றைக்கு 700 ஆண்டுகள் முன்புதான் ஆயுர் வேதத்தில் அறிமுகம் ஆகிறது.

அதாவது நாடி பரீட்சை, கி.பி. 1300-ஆம் ஆண்டளவில்தான் சமஸ்கிருத மருத்துவ நூலில், ‘சாரங்கதர சம்ஹிதை’ என்ற ஒரே நூலின் 8 செய்யுள்களில் இடம்பெறுகிறது.

’’சாரங்கதரர் யார்? அவரைப் பற்றிய வாழ்க்கை வரலாறு எதுவும் அகப்படவில்லை. ஆனால், அவரது கையெழுத்துப் பிரதிகள் அவர் மருத்துவ திறமை பற்றி கிசுகிசுக்கின்றன.’’

இந்த நூலின் இறுதிப் பத்திகள் அவரை தாமோதரரின் மகன் என்று குறிப்பிடுகின்றன. அவரது குடும்ப வரலாற்றை அது இன்னும் விவரமாகச் செல்கிறது

அவரது தாத்தா ராகவ தேவர், ஜெய்ப்பூருக்கு தெற்கே உள்ள புலிகள் உலாவும் ரந்தம்பூர் பகுதி மன்னர் ஹம்மிர சௌகானின் (ஆட்சிக்காலம் கி.பி. 1282-1301) அரசவையில் ராஜகுருவாக இருந்தார்.

அவரது மாமாக்கள் கோபாலனும் தேவதாசனும்; அவரது தம்பிகள் லட்சுமிதரனும் கிருஷ்ணனும் ஆவர். ரந்தம்பூருக்குச் சேவை செய்த அறிஞர்களின் குடும்பம்.

கி.பி. 1301-ல், அலாவுதீன் கில்ஜிக்கு எதிராக ரந்தம்பூரைப் பாதுகாக்கும்போது ஹம்மீரா இறந்தார்.

மரபுப்படி, இந்த மருத்துவர், கி.பி. 1363-ல் இயற்றப்பட்டதாகக் கருதப்படும், மாபெரும் சமஸ்கிருதத் தொகுப்புகளில் ஒன்றான ‘சாரங்கதர பத்ததி’யைத் தொகுத்த சாரங்கதரருடன் அடையாளம் காணப்படுகிறார்.

4,689 செய்யுள்கள், 163 பிரிவுகள், சுமார் 300 கவிஞர்கள். அந்தக் கவிஞர்களில் பலர் வேறு எங்கும் அறியப்படாதவர்கள்; அவர் அவற்றை எழுத்து வடிவில் பதிவு செய்ததாலேயே அவர்களின் வார்த்தைகள் தப்பிப் பிழைத்துள்ளன.

மேலும் அந்தச் செய்யுள்களில் ஒரு செய்யுள் அவருடைய சொந்த தாத்தாவான ராகவ தேவருக்கு உரியதாகக் கருதப்படுகிறது (பீட்டர்சனின் பதிப்பில் பக்கம் 76, ஆஃப்ரெக்ட்டின் ‘கேட்டலாகஸ் கேட்டலாகோரம்’ நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது).

ஒரு பேரன் தன் தாத்தாவின் குரலை 700 ஆண்டுகள் கடந்து கொண்டு செல்கிறார்.

அதே சம்ஹிதை மேலும் 2 முதல் நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்கிறது.

’’அபின் மற்றும் மருத்துவக் கஞ்சா ஆகியவை இந்த நூலில்தான் ஆயுர்வேத மருந்துத் தொகுப்பில் நுழைகின்றன. ஆர்.என். சோப்ரா எழுதிய ஐ.நா. போதைப்பொருள் இதழில் 1955-ல் வெளியான ஒரு ஆய்வில் இதை உறுதிப்படுத்துகிறார்.’’

சரகாவில் அபின் இல்லை, சுஷ்ருதாவில் இல்லை, வாக்பட்டாவில் இல்லை, சக்ரபாணியின் 11 ஆம் நூற்றாண்டு சக்ரதத்தாவில் கூட இல்லை.

இது ‘சார்ங்கதரா’ (Sharngadhara) என்பவருடைய படைப்பில் முதன்முதலில் இடம்பெறுகிறது…

அதமல்லர் (Adhamalla) மற்றும் காசிராமர் (Kashirama) ஆகிய உரையாசிரியர்களின் வழியே இந்த நூல் காலங்காலமாக நிலைத்திருந்தது;

இன்றும் அனைத்து ஆயுர்வேதக் கல்லூரிகளிலும் இது கற்பிக்கப்படுகிறது.

ஆனால், இந்த நூலை இயற்றிய மாமனிதர் மட்டும் மறக்கப்பட்டுவிட்டார்.

இதுதான் சார்ங்க தராவின் கதை. அடுத்தமுறை ஒரு மருத்துவர் (வைத்தியர்) உங்கள் மணிக்கட்டைப் பிடித்து நாடியைப் பரிசோதிக்கும்போது, ​​அவர் குறிப்பிடும் அந்த 8 செய்யுள்கள் யாருடையவை என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.

ஆதாரங்கள்: சார்ங்கதர சம்ஹிதா, பூர்வகண்டம், அத்தியாயம் 3; சோப்ரா & சோப்ரா, ஐநா போதைப்பொருள் குறித்த புல்லட்டின் (1955); பீட்டர்சன் (பதிப்பாசிரியர்), ‘தி பத்ததி ஆஃப் சார்ங்கதரா’ (The Paddhati of Sarngadhara), பாம்பே சமஸ்கிருதத் தொடர், 1888; ஆஃப்ரெக்ட், ‘கேட்டலாகஸ் கேட்டலாகோரம்’ (Catalogus Catalogorum); IGNCA SAMHiTA கையெழுத்துப் பிரதி தரவுத்தளம்.

படம் 1: நேபாளத்தைச் சேர்ந்த சார்ங்கதர சம்ஹிதா கையெழுத்துப் பிரதியின் 6-வது ஏடு – இதில் நாடி பரிசோதனை குறித்த அத்தியாயம் உள்ளது; சிவப்பு மையில் எழுதப்பட்ட குறிப்புகளில், இதன் ஆசிரியர் தாமோதரரின் மகனான சார்ங்கதரா என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பட ஆதாரம்: IGNCA SAMHiTA டிஜிட்டல் நூலகம், கையெழுத்துப் பிரதி EAP 790/05/073, தர்ம வஜ்ராச்சார்யா சேகரிப்பு, நேபாளம் (அழிந்துவரும் ஆவணங்களைப் பாதுகாக்கும் திட்டத்தின் கீழ் டிஜிட்டல் மயமாக்கப்பட்டது).

படம் 2: 1931-ல் நிர்ணய சாகர் அச்சகத்தில் (Nirnaya Sagar Press) வெளியிடப்பட்ட பதிப்பின் முகப்புப் பக்கம் – இதில் ஆசிரியர் ‘பண்டிதர் தாமோதரரின் மகன்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார்; மேலும், இந்த நூலை அழியாமல் பாதுகாத்த அதமல்லர் மற்றும் காசிராமரின் உரைகளும் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன.

படம் 3: ரந்தம்போர் கோட்டை (Ranthambore Fort). சார்ங்கதராவின் தாத்தா, மன்னர் ஹம்மிர் சௌஹானின் அரசவையில் பணியாற்றியவர். 1301-ல் அலாவுதீன் கில்ஜியிடமிருந்து இந்தக் கோட்டையைக் காக்கும் முயற்சியில் அந்த மன்னர் வீரமரணம் அடைந்தார்.

– சென்னை வாசி