ஒரு மனிதன் வாழ்க்கையில் தவறான பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குவது பெரிய பிரச்சினையாக இருக்கலாம். ஆனால், தான் பயணிக்கும் பாதை தவறானது என்பதை உணர்ந்த பிறகும், அந்தப் பாதையில் ஏற்கெனவே வெகுதூரம் வந்துவிட்டோம் என்பதற்காகத் தொடர்ந்து பயணிப்பதுதான் அதைவிடப் பெரிய பிரச்சினை.
ஏனெனில், முதல் நிலையில் தவறான முடிவு மட்டுமே இருக்கிறது; இரண்டாவது நிலையில், அந்தத் தவறைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற மனநிலையும் சேர்ந்துகொள்கிறது.
உளவியலில் இதனை Sunk Cost Fallacy என்று அழைக்கிறோம்.
ஏற்கெனவே செலவழித்த நேரம், உழைப்பு, பணம், உணர்ச்சி, உறவு அல்லது வாழ்க்கையின் முக்கியமான ஆண்டுகளைத் திரும்பப் பெற முடியாது என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், அவற்றை மீட்டெடுப்பதற்காக மேலும் மேலும் முதலீடு செய்யத் தூண்டும் மனப்பிழையே இது.
ஒரு முயற்சியில் நாம் அதிகமாக முதலீடு செய்திருக்கும்போது, அதிலிருந்து விலகுவது வெறும் முடிவை மாற்றுவதாகத் தோன்றுவதில்லை.
இதுவரை செய்த அனைத்தும் வீணாகிவிட்டன என்பதை ஒப்புக்கொள்வதாகவும் தோன்றுகிறது.
அதனால்தான் ஒரு மனிதன் தனது முயற்சியின் தற்போதைய பயனை மதிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, இதுவரை செய்த முயற்சியின் அளவைக் கணக்கிடத் தொடங்குகிறான்.
இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்தால் வெற்றி கிடைத்துவிடும் என்று நம்புகிறான்.
சில நேரங்களில் அந்த நம்பிக்கை உண்மையான வாய்ப்பின் அடிப்படையில் உருவாகலாம்; ஆனால் பல நேரங்களில், ஏற்கெனவே செலவழித்தவற்றை வீணாக்கிவிட்டோம் என்ற வலியைத் தவிர்ப்பதற்காகவே அது உருவாகிறது.
இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, முயற்சியைத் தொடர்வது தவறல்ல என்பதுதான். எதிர்காலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய பயனைவிட, கடந்த காலத்தில் செலவழித்தவற்றை இழந்துவிட்டோம் என்ற உணர்வுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும்போதுதான் அது psychological trap ஆக மாறுகிறது.
மனித மனம் கடந்த காலத்தை வெறும் நினைவுகளின் தொகுப்பாகப் பாதுகாப்பதில்லை; அந்த அனுபவங்களின் வழியாகத் தன்னைப் பற்றிய ஒரு அடையாளத்தையும் உருவாக்கிக்கொள்கிறது.
ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுத்தவர், ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடங்கியவர், ஒரு முதலீட்டைச் செய்தவர் அல்லது ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கை முடிவை எடுத்தவர், காலப்போக்கில் அந்த முடிவையே தன்னுடைய திறமைக்கான அடையாளமாகக் கருதத் தொடங்கலாம்.
ஆரம்பத்தில் அது ஒரு செயல் மட்டுமே. பின்னர் அது அவருடைய சுயமரியாதையோடு இணைந்துவிடுகிறது. அப்போது அந்த முடிவை மாற்றுவது ஒரு நடைமுறைத் திருத்தமாகத் தெரியாமல், தன்னுடைய அறிவையும் திறமையையும் மறுப்பதாகத் தோன்றுகிறது.
இதனால் உண்மையை ஆராய வேண்டிய மனம், தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டிய மனமாக மாறிவிடுகிறது.
உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதைவிட, தன்னுடைய முந்தைய முடிவு சரியானதே என்று நிரூபிப்பதற்கான காரணங்களைத் தேடுவதில் அதிகமான மன ஆற்றலைச் செலவழிக்கத் தொடங்குகிறது.
இதனுடன் ஈகோவும் தோல்வியைப் பற்றிய நம்முடைய புரிதலும் இணைந்துகொள்கின்றன.
பலருக்கு ஒரு முயற்சி தோல்வியடைவதைவிட, தாங்கள் தவறாக முடிவெடுத்துவிட்டோம் என்பதை மற்றவர்கள் அறிந்துகொள்வதே அதிக வலியை ஏற்படுத்துகிறது.
ஏனெனில், அவர்கள் தோல்வியை ஒரு நிகழ்வாகப் பார்க்காமல், தங்களுடைய தனிப்பட்ட மதிப்பீடாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
ஒரு முடிவு தவறாக இருக்கலாம் என்ற உண்மையை, நானே தவறானவன் என்ற முடிவாக மனம் மாற்றிக்கொள்கிறது. இதுவே ஆரோக்கியமான சுயமதிப்பீட்டுக்கும் ஈகோவால் இயக்கப்படும் தற்காப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாடு.
தவறான முடிவை எடுத்தவர் திறமையற்றவர் என்று பொருளல்ல; தவறு தெரிந்த பிறகும் அதைத் திருத்த மறுப்பது மட்டுமே அவருடைய எதிர்காலத்தை மேலும் பாதிக்கக்கூடும்.
அறிவுடைய மனிதன் ஒருபோதும் தவறு செய்யாதவன் அல்ல; தவறிலிருந்து கிடைக்கும் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி தனது அடுத்த முடிவை மேம்படுத்தத் தெரிந்தவனே அறிவுடையவன்.
இந்த மனப்பிழை மனித உறவுகளில் இன்னும் நுட்பமான வடிவத்தைப் பெறுகிறது.
ஒரு திருமணத்திற்காக இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருக்கலாம்; ஒரு குடும்பத்திற்காக எண்ணற்ற தியாகங்களைச் செய்திருக்கலாம்; ஒருவரின் வளர்ச்சிக்காகத் தன்னுடைய விருப்பங்களையும் வாய்ப்புகளையும் தள்ளிப்போட்டிருக்கலாம். அப்போது அந்த உறவில் இன்று மகிழ்ச்சி இல்லாவிட்டாலும், பரஸ்பர மரியாதை குறைந்திருந்தாலும், ஒருவருடைய உணர்வுகள் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்டாலும், “இவ்வளவு ஆண்டுகள் வாழ்ந்துவிட்டு இப்போது எப்படி விலகுவது?” என்ற கேள்வி மனதை ஆக்கிரமிக்கலாம்.
இங்கே கடந்த காலம் ஒரு நினைவாக இருப்பதைத் தாண்டி, நிகழ்காலத்தைப் பற்றிய தீர்ப்பை வழங்கும் அதிகாரமாக மாறுகிறது.
இதுவரை வாழ்ந்த ஆண்டுகள் வீணாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காக, மீதமுள்ள ஆண்டுகளையும் அதே வேதனையில் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை மனிதன் தனக்குத்தானே உருவாக்கிக்கொள்கிறான்.
ஆனால், மனித உறவுகளைப் பற்றிய முடிவுகளை வெறும் கணக்கீடாக அணுகுவதும் சரியல்ல. ஒரு உறவில் சிரமங்கள் இருப்பதாலேயே அதிலிருந்து விலகிவிட வேண்டும் என்று பொருளல்ல; கடந்த கால முதலீடு இருப்பதாலேயே அதைத் தொடர்ந்து தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் பொருளல்ல.
அந்த உறவில் இன்னும் அன்பு இருக்கிறதா, பரஸ்பர மரியாதை நிலவுகிறதா, இருவரும் பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறார்களா, மாற்றத்திற்கான உண்மையான வாய்ப்பு இருக்கிறதா, மன மற்றும் உடல் பாதுகாப்பு உறுதியாக இருக்கிறதா என்பதையே ஆராய வேண்டும்.
உறவைத் தொடர்வதற்கான காரணம் அதன் கடந்த காலம் மட்டுமல்லாமல், அதன் நிகழ்காலத் தரமும் எதிர்காலத்தில் உருவாகக்கூடிய ஆரோக்கியமான மாற்றமுமாக இருக்க வேண்டும்.
சில உறவுகள் பொறுமையாலும் புரிதலாலும் மீண்டும் மலர்கின்றன; சில உறவுகள் ஒருதலைப்பட்சமான தியாகத்தின் மீது மட்டுமே நீடிக்கின்றன. இந்த இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் திறன்தான் உளவியல் முதிர்ச்சி.
சமூக அமைப்புகளிலும் நிறுவனங்களிலும் பழைய நடைமுறைகள் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதற்குப் பின்னால் இதே உளவியல் காரணம் இருக்கலாம்.
“நாங்கள் பல ஆண்டுகளாக இப்படித்தான் செய்து வருகிறோம்” என்பது ஒரு நடைமுறையின் வரலாற்றை விளக்குகிறது; ஆனால் அந்த நடைமுறை இன்றும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது என்பதை நிரூபிப்பதில்லை.
ஒரு அமைப்பில் ஒரு குறிப்பிட்ட செயல்முறையை உருவாக்குவதற்கு பல ஆண்டுகள் உழைப்பு செலவிடப்பட்டிருக்கலாம். அதற்குப் பலர் தங்களுடைய நேரத்தையும் திறமையையும் அர்ப்பணித்திருக்கலாம்.
ஆனால் சூழல் மாறிய பிறகும் அதே நடைமுறையைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்துவது அவசியமா என்பதை ஆராய வேண்டும்.
பழைய முறையை மாற்றினால் முந்தைய உழைப்பை மறுப்பதாகிவிடும் என்று நினைப்பது வளர்ச்சிக்குத் தடையாகிறது.
உண்மையில், ஒரு நடைமுறையை உருவாக்குவதற்குச் செலவழித்த உழைப்பு, அது எப்போதும் தொடர வேண்டும் என்பதற்கான கட்டாயத்தை உருவாக்குவதில்லை.
கடந்த கால அனுபவம் எதிர்கால முடிவுகளுக்கு அறிவை வழங்க வேண்டும்; முடிவெடுக்கும் சுதந்திரத்தைப் பறிக்கக் கூடாது.
நிதி முடிவுகளில் Sunk Cost Fallacy வெளிப்படையாகக் காணப்பட்டாலும், அதை உணர்ச்சியிலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பது எளிதல்ல.
ஒரு முதலீட்டில் பணத்தை இழந்த ஒருவர், அந்த இழப்பை ஏற்றுக்கொண்டு வெளியேறுவதற்குப் பதிலாக, பணம் மீண்டும் கிடைக்கும் வரை காத்திருக்கலாம் அல்லது மேலும் பணத்தை முதலீடு செய்யலாம்.
அவர் ஆராய்வது தற்போதைய முதலீட்டின் எதிர்கால வாய்ப்புகளை அல்ல; ஏற்கெனவே இழந்த பணத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான தனது விருப்பத்தையே. ஆனால் கடந்த காலத்தில் செலவழிக்கப்பட்ட பணம், இன்று அந்த முதலீடு நல்லதா கெட்டதா என்பதைத் தீர்மானிப்பதில்லை.
தற்போதைய மதிப்பு, எதிர்கால வருவாய் வாய்ப்பு, அபாயம், மாற்று முதலீடுகள் மற்றும் தனிப்பட்ட நிதிநிலை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே முடிவெடுக்க வேண்டும். கடந்த கால இழப்பை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் எடுக்கப்படும் முடிவு, அந்த இழப்பை மேலும் பெரிதாக்கக்கூடும்.
அதே நேரத்தில், கடந்த காலத்தில் பணம் செலவழிக்கப்பட்டது என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு முதலீட்டை விற்றுவிடுவதும் சரியல்ல. அது எதிர்காலத்தில் என்ன பலன் தரக்கூடும் என்பதே முக்கியமான கேள்வி.
இந்த மனப்பிழையிலிருந்து விடுபடுவதற்கு, முதலில் நம்முடைய முடிவுகளையும் நம்முடைய அடையாளத்தையும் பிரித்துப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
நான் எடுத்த முடிவு தவறாக இருக்கலாம்; அதனால் நான் முழுமையாகத் தவறான மனிதனாகிவிடுவதில்லை. நான் செலவழித்த நேரம் எதிர்பார்த்த பலனைத் தராமல் போகலாம்; அதனால் அந்த அனுபவத்திலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட அனைத்தும் வீணாகிவிடுவதில்லை.
ஒரு முயற்சி வெற்றிபெறாமல் போனாலும், அது நமக்குப் புதிய திறன்களையும் மனிதர்களைப் பற்றிய புரிதலையும் நம்முடைய எல்லைகளை அறியும் வாய்ப்பையும் வழங்கியிருக்கலாம்.
எனவே, கடந்த காலத்தின் பயனை மதிப்பிடுவதற்கும் அந்தக் கடந்த காலத்திற்காகவே எதிர்காலத்தை அர்ப்பணிப்பதற்கும் இடையில் வேறுபாடு காண வேண்டும்.
அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வது ஆரோக்கியமானது; அந்த அனுபவத்தை இழக்கக்கூடாது என்பதற்காக அதே தவறைத் தொடர்வது ஆரோக்கியமற்றது.
நம்முடைய மனம் ஒரு முடிவை மறுபரிசீலனை செய்யத் தயங்கும்போது, ஒரு எளிய கேள்வி நமக்கு உதவலாம்:
இந்த முயற்சியில் நான் இதுவரை எதையும் முதலீடு செய்யவில்லை என்றால், இன்றுள்ள தகவல்களின் அடிப்படையில் இதையே மீண்டும் தேர்ந்தெடுப்பேனா?
இந்தக் கேள்வி கடந்த காலத்தின் உணர்ச்சிப் பிடியிலிருந்து நிகழ்காலத்தின் உண்மைகளை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.
அதன்பிறகு, இந்த முயற்சியைத் தொடர்வதால் எதிர்காலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய பயன் என்ன, தொடர்வதற்கான செலவு என்ன, விலகினால் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் என்ன, மாற்று வழிகள் என்ன என்பதைக் கவனிக்கலாம். முடிவை மாற்றுவதற்கு முன்பு, அது தற்காலிகமான சிரமமா அல்லது அடிப்படையான தோல்விக்கான அறிகுறியா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
இவ்வாறு சிந்திப்பது ஒவ்வொரு சிரமத்திலிருந்தும் விலகுவதற்கான வழி அல்ல; எந்தச் சிரமத்திற்காகத் தொடர்ந்து முயற்சி செய்ய வேண்டும், எதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு விலக வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வழி.
வாழ்க்கையில் நாம் செலவழித்த நேரத்தையும் உழைப்பையும் அன்பையும் பணத்தையும் முழுமையாகத் திரும்பப் பெற முடியாமல் போகலாம்.
ஆனால் அவற்றை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதையும், அவற்றின் அடிப்படையில் இனி எப்படிச் செயல்படுகிறோம் என்பதையும் நம்மால் தீர்மானிக்க முடியும்.
கடந்த காலத்தில் செய்த முதலீடு நமக்குப் பாடமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, எதிர்காலத்திற்கான சிறையாக மாறிவிடக் கூடாது.
ஒரு கதவை மூடுவது சில நேரங்களில் அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால் இருந்த அனைத்தையும் மறுப்பதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் உண்மையில் அது நம்முடைய அடுத்த பயணத்திற்கான இடத்தை உருவாக்குவதாக இருக்கலாம்.
அதேபோல், ஒரு முடிவைத் தொடர்வதும் அதை நிறுத்துவதும் தனித்தனியாக வெற்றியின் அடையாளங்களல்ல. எதைத் தொடர்கிறோம், ஏன் தொடர்கிறோம், எதை நிறுத்துகிறோம், எதற்காக நிறுத்துகிறோம் என்பதில்தான் நமது அறிவின் தரம் வெளிப்படுகிறது.
முதிர்ச்சியடைந்த மனம் கடந்த காலத்தை மறப்பதில்லை; ஆனால் கடந்த காலத்திடம் தனது எதிர்காலத்தை ஒப்படைப்பதுமில்லை.
ஏற்கெனவே இழந்ததை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திலிருந்து விடுபட்டு, இனி எதைச் சரியாகச் செய்ய முடியும் என்பதை நோக்கிச் சிந்திக்கும்போதுதான் மனிதன் தனது முடிவுகளின் உண்மையான உரிமையாளனாகிறான்.
கடந்த காலம் நமக்கு அனுபவத்தைக் கொடுக்கலாம்; எச்சரிக்கையையும் வழங்கலாம். ஆனால் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் நிகழ்காலத்தில் நம்மிடம் இருக்க வேண்டும்.
இழந்ததைப் பற்றிய வருத்தம் இயல்பானது; அந்த வருத்தத்திற்காக இன்னும் இழக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
நன்றி : Chandramowleeswaran Viswanathan