ஒரு உறவு முறியும்போது இருவருக்கும் “தனிமை” வருகிறது என்று பொதுவாகச் சொல்கிறோம். ஆனால் அந்தத் தனிமை இருவரிடமும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை. பிரிவின் வலி பாலினத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்றாலும், ஆணும் பெண்ணும் தங்களுடைய உணர்வுகளை கையாளும் விதம், உறவுக்குள் அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்ட பாத்திரம், சமூகத்திடம் அவர்கள் கற்றுக்கொண்ட உணர்ச்சி மொழி ஆகியவற்றில் இருக்கும் வேறுபாடுகள் காரணமாக, பிரிவுக்குப் பிறகு உருவாகும் தனிமையின் வடிவம் பெரிதும் மாறுபடலாம்.
ஒரு பெண் ஒரு ஆணைப் பிரியும்போது, அவள் இழப்பது அந்த ஆணை மட்டும் அல்ல. அந்த உறவுக்குள் அவள் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த தன்னுடைய ஒரு வடிவத்தையும் இழக்கிறாள்.
ஒருவரிடம் பேசுவது, நாளின் சிறிய நிகழ்வுகளைப் பகிர்வது, தனது கவலைகளைச் சொல்லாமல் அவர் புரிந்துகொள்வார் என்ற நம்பிக்கை, ஏதாவது நடந்தால் முதலில் அவரிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற இயல்பான மனப்போக்கு—இவை அனைத்தும் மெதுவாக வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகின்றன.
பிரிவு அந்த மனிதரை வாழ்க்கையிலிருந்து அகற்றுகிறது; ஆனால் அவரைச் சுற்றி உருவான அந்த அன்றாட மன அமைப்பை உடனடியாக அகற்றிவிட முடியாது.
அதனால்தான் பல நேரங்களில் பிரிவுக்குப் பிறகு ஏற்படும் தனிமை, “அவர் இல்லையே” என்ற ஏக்கத்தைவிட, “அவரிடம் சொல்ல வேண்டிய விஷயங்களை இப்போது யாரிடம் சொல்வது?” என்ற வெற்றிடமாக இருக்கிறது.
பெண்ணின் தனிமையில் இன்னொரு நுட்பமான அம்சம் இருக்கிறது.
அவள் பல நேரங்களில் உறவை வெறும் காதலாக அனுபவிப்பதில்லை; அதை ஒரு உணர்ச்சி இல்லமாக மாற்றிக்கொள்கிறாள்.
அந்த இல்லத்தில் பாதுகாப்பு, பகிர்வு, கோபம், சமாதானம், எதிர்பார்ப்பு, ஏமாற்றம், மன்னிப்பு என்று பல உணர்ச்சிகள் ஒன்றோடொன்று வாழ்கின்றன. உறவு முடிந்த பிறகும் அந்த உணர்ச்சிகள் உடனடியாக முடிவதில்லை. மனிதர் பிரிந்துவிடலாம்; ஆனால் மனம் இன்னும் அந்த உறவின் உள்ளே சில காலம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.
அதனால்தான் “முடிந்துவிட்டது” என்று அறிவால் ஏற்றுக்கொண்ட பிறகும், ஒரு பாடல், ஒரு இடம், ஒரு வாசனை, ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம், ஒரு பழைய பழக்கம் போன்ற மிகச் சிறிய தூண்டுதல் கூட அந்த உறவை மீண்டும் மனத்தில் உயிர்ப்பிக்கிறது.
அதிலும் முக்கியமானது, பெண் தன் வலியை வெளிப்படுத்துவதற்கான அனுமதியை சமூகத்திடமிருந்து ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாகப் பெற்றிருக்கிறாள்.
அழலாம், நண்பரிடம் பேசலாம், தன் வேதனையைச் சொல்லலாம், “எனக்கு கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்று ஒப்புக்கொள்ளலாம். இதனால் அவளுடைய வலி வெளியில் தெரியும். ஆனால் வெளியில் தெரியும் வலி என்பது அதிகமான வலி என்று அர்த்தமல்ல. சில நேரங்களில் வெளிப்படுத்த முடிவது, அந்த வலியைச் செயலாக்குவதற்கே உதவுகிறது. அழுகையும் உரையாடலும் நினைவுகளைச் சொல்லிப் பார்ப்பதும், நடந்ததை மீண்டும் மீண்டும் புரிந்துகொள்ள முயல்வதும், மனம் இழப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு உளவியல் செயல்முறையாக இருக்கலாம்.
ஆனால் பெண்ணைப் பிரியும் ஆணின் தனிமை வேறொரு வடிவத்தில் வெளிப்படலாம்.
ஆண்கள் பலருக்கு சிறுவயதிலிருந்தே ஒரு மறைமுகமான பயிற்சி கொடுக்கப்படுகிறது: “உறுதியாக இரு; அதிகமாக உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தாதே; சமாளி.” அதன் விளைவாக, காதல் பிரிவுக்குப் பிறகு அவனுக்கு உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவனுக்கே புரிந்துகொள்வது சில நேரங்களில் கடினமாகிவிடுகிறது.
அவன் “அவளை மிஸ் செய்கிறேன்” என்று சொல்லாமல், “வேலையில் கவனம் போகவில்லை” என்று சொல்லலாம். “நான் உடைந்து போயிருக்கிறேன்” என்று சொல்லாமல், அதிக நேரம் வேலை செய்யலாம். “எனக்கு யாராவது பேச வேண்டும்” என்று சொல்லாமல், நண்பர்களுடன் வெளியே சுற்றலாம். அவன் துயரத்தை உணராமல் இருப்பதில்லை; துயரத்தை வெளிப்படுத்தும் மொழி அவனிடம் குறைவாக இருக்கலாம்.
இதனால்தான் ஆணின் தனிமை சில நேரங்களில் மிகவும் அமைதியாக இருக்கும். அவன் வீட்டிற்கு வந்து கதவை மூடும்போது, பேச வேண்டிய மனிதர் இல்லாததை உணர்கிறான். ஆனால் அந்த வெற்றிடத்தை யாரிடமும் சொல்லாமல் இருக்கலாம். தொலைபேசியை எடுத்துப் பழைய உரையாடலைத் திறந்து பார்க்கலாம்; ஒரு செய்தியை எழுதிவிட்டு அழித்துவிடலாம்; அவளுடைய பெயர் திரையில் தோன்றுகிறதா என்று அறியாமலேயே தொலைபேசியைப் பார்க்கலாம். இவை அனைத்தும் வெளிப்படையான துயரத்தின் வடிவங்கள் அல்ல. ஆனால் உள்ளுக்குள் உறவு இன்னும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கான அடையாளங்களாக இருக்கலாம்.
ஒரு பெண்ணின் பிரிவுக்குப் பிறகான கேள்வி பல நேரங்களில் “ஏன் இது நடந்தது?” என்றதாக இருக்கலாம். ஒரு ஆணின் கேள்வி “இதை நான் எப்படி சரி செய்வது?” என்றதாக இருக்கலாம்.
முதல் கேள்வி உறவின் அர்த்தத்தைத் தேடுகிறது; இரண்டாவது கேள்வி கட்டுப்பாட்டை மீட்டெடுக்க முயல்கிறது. இரண்டுமே துயரத்தை சமாளிக்கும் முயற்சிகள்தான். ஆனால் உறவு திரும்பக் கிடைக்காதபோது, “சரி செய்வது” என்ற ஆணின் உளவியல் வழி செயலிழக்கிறது.
அங்கேதான் அவனுடைய ஆழமான தனிமை தொடங்கலாம். ஏனெனில் அவன் தீர்வு காண முடியாத ஒரு இழப்பை எதிர்கொள்கிறான்.
அதே நேரத்தில், ஆண் ஒருவரைப் பிரிந்த பெண்ணின் தனிமையும் வெறும் அழுகையால் முடிந்துவிடுவதில்லை. அவள் தன்னை மீண்டும் கட்டமைக்க வேண்டிய நிலை வருகிறது. “நான் அவருடன் இருந்தபோது இருந்த நான் யார்? இப்போது நான் யார்?” என்ற கேள்வி மெதுவாக எழுகிறது.
குறிப்பாக நீண்டகால உறவுகளில், ஒருவருடைய அடையாளத்தின் ஒரு பகுதி மற்றொருவருடன் இணைந்துவிடும். அந்த இணைப்பு உடைந்ததும், தனிமை என்பது மற்றொருவர் இல்லாத நிலை மட்டுமல்ல; தன்னுடைய சில பகுதிகளை மீண்டும் தனியாகக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய நிலையாகவும் மாறுகிறது.
இதில் மிகவும் ஆழமான உளவியல் உண்மை ஒன்று இருக்கிறது. பிரிவின் வலி எப்போதும் அந்த மனிதரை இழந்ததற்கான வலி மட்டுமல்ல. அவருடன் இருந்தபோது நாம் அனுபவித்த “நம்மையே” இழந்ததற்கான வலியும் கூட.
ஒருவருடன் இருந்தபோது நாம் அதிகமாக சிரித்திருக்கலாம்; அதிகமாக அன்பு பெற்றிருக்கலாம்; ஒருவருக்கு முக்கியமானவராக இருந்திருக்கலாம்; ஒருவருடைய எதிர்காலத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்திருக்கலாம்.
பிரிவுக்குப் பிறகு அந்த மனிதர் இல்லாமல் போவது மட்டுமல்ல, “யாருக்கோ நான் மிகவும் முக்கியமானவன்/முக்கியமானவள்” என்ற உணர்வும் திடீரென்று மறைந்து விடுகிறது. அந்த இழப்பு மிகவும் ஆழமானது.
மேலும், ஆணும் பெண்ணும் பிரிவை ஒரே நேரத்தில் ஒரே அளவில் அனுபவிப்பார்கள் என்று நினைப்பதும் தவறு.
ஒருவர் பிரிந்த உடனேயே உடைந்து போகலாம்; இன்னொருவர் முதலில் சாதாரணமாகத் தோன்றிவிட்டு பல வாரங்கள் அல்லது மாதங்களுக்குப் பிறகு அதன் முழு தாக்கத்தை உணரலாம். குறிப்பாக அடக்கி வைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகள் பின்னர் வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படலாம்—எரிச்சல், தூக்கமின்மை, அதிக வேலை, சமூக விலகல், தொடர்ந்து புதிய உறவைத் தேடுதல், பழைய நினைவுகளில் சிக்கிக்கொள்வது போன்ற வடிவங்களில்.
எனவே “அவன் சீக்கிரம் மறந்துவிட்டான்” அல்லது “அவள் இன்னும் மறக்கவில்லை” என்று வெளிப்புற நடத்தையை மட்டும் வைத்து முடிவு செய்வது உளவியல் ரீதியாக மிகவும் மேலோட்டமான பார்வை.
உண்மையில், பிரிவுக்குப் பிறகு இருவரும் ஒரே கேள்வியை வெவ்வேறு மொழிகளில் கேட்கலாம்: “என்னை விட்டுப் போனவர் இல்லாமல் நான் மீண்டும் முழுமையானவனாக / முழுமையானவளாக எப்படி இருப்பது?”
பெண்ணுக்கு அது உணர்ச்சியை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான பயணமாக இருக்கலாம்.
ஆணுக்கு அது தன்னுடைய உணர்ச்சிகளுக்கு மொழி கொடுக்கும் பயணமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் இருவருக்கும் அடிப்படையில் நடப்பது ஒன்று — ஒரு உறவு முடிந்தபின், மனம் அந்த உறவு உருவாக்கிய உளவியல் பழக்கங்களிலிருந்து மெதுவாக வெளியேறுகிறது.
அதனால், “யார் அதிகமாகத் துன்பப்படுகிறார்கள்—ஆணா, பெண்ணா?” என்பது சரியான கேள்வி அல்ல. யார் தங்கள் துயரத்தை எப்படி அனுபவிக்கிறார்கள், எப்படி வெளிப்படுத்துகிறார்கள், எவ்வளவு காலம் அதை உள்ளே சுமக்கிறார்கள் என்பதே முக்கியம்.
வெளியில் அழுகிறவர் மட்டுமே அதிகமாக உடைந்தவர் அல்ல. அமைதியாக இருப்பவரும் உள்ளுக்குள் மிகவும் ஆழமாக உடைந்திருக்கலாம். அதேபோல் தொடர்ந்து பேசுகிறவர் இன்னும் நேசிக்கிறார் என்பதும் அவசியமில்லை; எதுவும் பேசாதவர் மறந்துவிட்டார் என்பதும் அவசியமில்லை.
பிரிவின் உண்மையான தனிமை இரவில் படுக்கையில் தனியாக இருப்பதில் மட்டும் இல்லை. நாம் வாழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வாழ வேண்டிய நிலையில், அந்த வாழ்க்கையில் இனி இல்லாத ஒருவருக்காக மனம் இன்னும் இடம் வைத்திருப்பதுதான் அந்த தனிமையின் ஆழமான வடிவம்.
ஒரு பெண் ஒரு ஆணைப் பிரிந்தாலும், ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணைப் பிரிந்தாலும், மனம் உடனடியாக “உறவு முடிந்தது” என்று ஏற்றுக்கொள்ளாது. அறிவு கதவை மூடிவிடும்; நினைவு அதைத் திறந்து வைத்திருக்கும்.
காலம் அந்த கதவின் வழியாக வரும் வெளிச்சத்தை மெதுவாகக் குறைக்கும். ஆனால் அந்த அறையில் ஒருகாலத்தில் வாழ்ந்த இரண்டு மனிதர்களின் நிழல்கள் மறைந்து போக, ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் மீண்டும் ஒரு புதிய இடத்தை உருவாக்க வேண்டியிருக்கும்.
அந்த இடத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளும் வரைதான் பிரிவு தனிமையாக இருக்கும். அதை உருவாக்கிக் கொண்ட பிறகுதான் தனிமை மெதுவாக தன்னுடன் இருப்பதாக மாறத் தொடங்குகிறது.
நன்றி : Chandramowleeswaran Viswanathan